سلام دوستان گلم

امروز تولد 6 سالگی این وب هست... چقدر زود شد 6 سال و الان نمیدونم بابت این تولد خوشحال باشم یا ناراحت.

با تولد وبم قالب وب رو هم عوض کردم و سایت شخصی خودم هم دوباره فعال شد دوستان نازنینم

و امروز 6سال... 6سال گذشت...6سال در این وب از تو گفتم... از تو گفتم و از تو گفتم

کاش میدانستی جایی فقط و فقط صحبت از توست.کاش میدانستی کسی سالهاست جز نام تو چیز دیگر  نمی گوید.کاش میدانستی و کاش میدانستی

شیدای نازنینم دلم همانند روزهای اول برای تو میتپد و لحظاتی را برای دیدار تو غمناک میگذرانم.

دلم برات تنگ شده عزیز دلم...کاش بودی...کاش بودی تا صدای ناله این دل امیدوار را ساکت میکردی...این دلتنگی لعنتی سکوت رو در لبان خوانده و نمیداند با چه واژه ای این دلتنگی را بیان کند.

روزای این 6سال رو داشتم مرور میکردم... آیا تو هم همانند من میتوانی 6 سال چشم به در بدوزی؟ 6 سال است که وقتی خیلی دلتنگت میشوم در بالکن اتاقم مینشینم و سیگار روشن میکنم و به همان راهی که همیشه میومدی نگاه میکنم که شاید بیایی و من را از این روزهای همیشه سرد پائیزی رها کنی.

چه بگویم؟از کدام لحظات این 6 سال بگویم؟از آن گریه ها؟یا از آن سکوت های پر از حرف؟

تنها امیدوارم که یک سالی باهم تولد این وب را جشن بگیریم.

دوستت دارم

مي زند بــاران به شيشــــه               شـــيشه امـا سرد سنگيــن
بي تفاوت تلخ و خامــــوش               شايد از يک غصه غمگين
شيـــشه در اوج ســپـيـــدي               خستـــه از دلواپــسي هــــا
مــن نشسته گنگ و مبـــهم                مي رســـم تا عمق رويـــا
آسـمـــان هــمچــو دل مـــن                خيـس خيــس از بي وفايي
بـــــر لبـــم نـــام تـــــو دارم                اي بـــــهار من کجايــــــي؟
تا به کي چون شيشه ماندن                در نـــگاه قـــاب تصويــــر
مــــن همه ميـــل رسيـــــدن                دل ولي بســته به زنــــجير
آمــــدم تــــــا چشمـهايـــــت                 در دلــم عشقـــي بــــکارد
تـو ولي گفتـــي که بـــر گرد                شيشـــه احساســـي نـــدارد

دوستت دارم

دلم گرفته از این فاصله ها که به عمق دریا میشوند؛ تمام روزهایی که بی تو فردا میشوند

-----------------------

دلم گرفته از تمام هست و نیست؛ بی تو شوق زندگی از برای چیست؟

-----------------------

دلم گرفته به وسعت دستهایت؛ از گریز از پای بستهایت

-----------------------

دلم گرفته از تکرار که قصه را تنها نوشت؛ در فصل خواب، رویا را در هم شکست

-----------------------

دلم گرفته، درختها نیز چو من غمگینند؛ در این روزهای سرد، بی برگ باز هم سنگینند

-----------------------

دلم گرفته از تمام زندگی؛ از این تظاهر به عشق؛ تظاهر به بندگی

-----------------------

دلم گرفته از عشقی که در هم شکست؛ از کوله بار غم که بر شانه هایم نشست

-----------------------

دلم گرفته دلی که در نبودت باز بتو پیوسته است؛ نامت بر تاروپود قلبم تا عمق نشسته است

-----------------------

دلم گرفته از هرآنکس که عشق را به سخره گرفت؛ حرمت اشک را در چشمان عاشق با طعنه سرشت

-----------------------

دلم گرفته از خودم که خدا را از یاد برده ام؛ دست نیاز به سوی غیر برده ام

-----------------------

دلم گرفته اما خدا باز هم بخشنده است؛ در فراموشی هم یادش زنده است

-----------------------

دلم گرفته اما هنوز پر از ایمانم؛ بر این عهد پای بسته تا جانم.

دوستت دارم

چند وقتی نبودم و نیومدم بهتون سر بزنم و یا جواب نظرات رو ندادم...نزارید رو حساب بی معرفتی...بزارید رو حساب این زندگی که وقتی برامون نمیزاره تا یکم به دوستای گلمون برسیم.

خیلیها نظر گذاشتید واسه پست قبلی و درخواست آهنگ رو کردید تصمیم گرفتم این آهنگ رو تو وبلاگ خودم بزارم، هم برای گوش کردن و هم دانلود...الان موزیک وبلاگ همین آهنگ هست که میتونید گوش کنید و لینک دانلود هم اینجا قرار میدم برای دوستای نازنینم.

لینک دانلود آهنگ ستار

حالا بریم سر درد و دل خودمون;

یادش بخیر روزهائی نه چندان دور دست در دست هم بادکنک عشق را بر آسمان رهائی میدادیم تا اطرافیانمان از حضور عشقی گرم باخبر شوند.

آن روزها با بوسه های عاشقانه این بادکنک را باد میکردیم و با گرمای دستان خودمان آن را گره میزدیم و با درآغوش گرفتن همدیگر آن را به آسمان میفرستادیم. بادکنکها خوشحال و سرخوش بودند...آسمان آنجا آبی و دلنشین بود و زمین آنجا فرشی از گلهای خداوند.

چه زیبا بود...چه زیبا بود و چه زیبا بود

امروز با غم دوریت بادکنها را باد میکنم و با دلتنگی حضورت آنها را گره میزنم و با پاک کردن اشکهایم آنها را به آسمان میفرستم که شاید یکی از آنها به دست خداوند برسد و بداند اینجا موجودی سرا پا غرق عشق است ، عشقی که از خود خداوند به ارث برده است و امیدوار است همان خداوند روزی این موجود را در آغوش بگیرد و با دستان گرمش اشکهایش را از گونه هایش پاک کند و با یک لالائی زیبا او را به خواب ببرد.خوابی که دیگر بیداری نداشته باشد.

دوستت دارم

انقدر گفتید قالب جدید قشنگ نیست مجبورم کردید دوباره قالب قدیمی رو بزارم با اینکه خودم از قالب جدید خیلی بیشتر خوشم میومد چون با تمام قالبهای وبلاگها متفاوت بود اما دیگه چه کنیم حرف شما برام ارزش داره.

این بابت قالب... شعر این پست مال یکی از ترانه های ستار هست که اسم شاعر رو نمیدونم،من این آهنگ رو با تمام وجودم دوست دارم و سالهاست باهاش زندگی میکنم.فقط خواهشا رو هوا نگید قشنگه...دوست دارم کسی که واقعا این شعر رو درک میکنه بیاد بگه قشنگه.

در دل کوه غرور بر سر قله ی کوه

قلعه ای از فولاد قد کشیده سوی نور

کسی از این همه مرد دستی از این همه دست

فاتح قلعه نشد نه به تدبیر و نه زور

روح من آن کوه است دلم آن قلعه ی سرد

که ندارد به درون ترس شکست

هردم از جوشش خشم یا غم و کینه و مهر

میرود برج دلم دست به دست

آه ای عشق و امید باطل فتح کن قلعه ی فولاد دلم

با حس عجیبی ، با حال غریبی  دلم تنگته

پر از عشق و عادت ، بدون حسادت دلم تنگته

گله بی گلایه ، بدون کنایه  دلم تنگته

پر از فکر رنگی ، یه جور قشنگی  دلم تنگته

تو جایی که هیشکی ، واسه هیشکی نیستو ، همه دل پریشن!

منه دل شکسته ، با این فکر خسته  دلم تنگته

با چشمای نمناک ، تر و ابری و پاک  دلم تنگته

ببین که چه ساده ، بدون اراده  دلم تنگته!

مثله این ترانه ، چقدر عاشقانه دلم تنگته

دلم تنگته …

دوستت دارم

سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا برجاست

سلام،بعد از سالها باز اومدی...وقتی صورتت رو دیدم انگار هزاران سال بود ندیده بودمت...برام یک غریبه بودی...نفهمیدم چی دارم بهت میگم...فقط تو شوک بودم و داشتم باهات حرف میزدم و فقط دوست داشتم باهات حرف بزنم...یک دقیقه هم شاید نشد ولی من به اندازه این 5سال و خورده باهات حرف زدم...چی گفتم نمیدونم فقط و فقط میدونم داشتم باهات حرف میزدم... و تو رفتی و من...

نزدیک به 18 ساعت میگذره که 1دقیقه بعد از 5سال در کنارم بودی و من همچنان در شوک حضور تو در کنارم هستم.کاش وقتی دیروز اومدی خبر برگشت همیشگیت رو برام میاوردی.وای که از دیروز نمیدونم کجام و دارم چیکار میکنم.

نمیدونم چرا باز اومدی ولی خوشحال شدم هنوزم درون گوشه کوچکی از زندگیت هستم که بعد از 5سال بهم سر زدی و همین برای من کافی است.

دوستت دارم

بودنم را هيچ کس باور نداشت

هيچ کس کاري به کار من نداشت

بنويسيد بعد مرگم روي سنگ

با خطوطي نرم و زيبا و قشنگ

او که خوابيده ست در اين گور سرد

 بودنش را هيچ کس باور نکرد

دوستت دارم

همیشه فکر میکردم عشق فقط تو قصه هاست..

منو چه به عاشقی....اما نمیدونستم یک روز اون قصه ها سراغ من هم میاد و روزگار بس ناخوش رو باید تجربه کنم.عشق به خودی خود زیبا و درد آوره.

زیباییش لحظه بودنش و نبودنش لحظه دردآورش.

و من سالهاست در لحظات دردآور این عشق لعنتی غرق شدم و مثل مرداب منو هی به سمت خودش میکشه

شاید سالها گذشته باشه ولی همچنان این عشق لعنتی جوون مونده و هر روز تازه تر میشه.و من یک عمر موندم منتظر...منتظر لحظاتی زیبا مثل گذشته...آیا آن روزها تمام شده هستند یا دوباره متولد خواهند شد؟

همیشه چشم به در بودم ولی این در لعنتی هیچوقت بازنشد و صدای قدمهاشو هیچوقت نشنیدم.خیلی زود گذشت...هی

کسی نیست جوابی برای من پیدا کنه؟کسی میدونه کی میاد؟

بابا من هنوز نشستم منتظر...نه انگار بازهم کسی صدای مارو نمیشنوه...

بیخیال/زیاد حالم خوب نیست/یه مشت چرت و پرت نوشتم

دوستت دارم

چرا تو جلوه ساز اين،

شكوفه ي خيال تو،
                      شكفتـــــــه در خيال من
چرا نمي كني نظر،
                      به زردي جمـــــــــال من؟

                                                        بهار من گذشته شايد

تو را چه حاجت
             نشانه ي من
                     تويي كه پا نمي نهي به خانه ي من
       
                                         چه بهتر آنكه نشنوي ترانه ي من

نه قاصدي كه از تو آرد،
                             گهي به سوي من پيامي
نه رهگذاري از تو آرد،
                             بــــــــراي من گهي پيامي

                                                        بهار من گذشته شايد

دوستت دارم

در این روزها کسی برای دوست داشتن تره هم خورد نمیکند.کسی برای احساسات پاک اشرف مخلوقات ارزشی را قائل نمی شود.

چه بر سر ما آمده است؟با خودمان چه داریم میکنیم؟آیا در زمین بمب نفرت و کینه و طمع منفجر شده است؟

چشمها را بسته ایم و جز خودمان به کسی نگاه نمیکنیم...فروتنی را به خاک سپرده ایم.عشق ورزیدن را زنده به گور کرده ایم.

دیگر نقطه ای از بهار در زمین دیده نمیشود همه جا زمستانی سرد و درد آور شده است.دیگر پرندگان آواز زیبای بهاری را نمیخوانند.

دیگر کسی درباره عسق داستانی نمی نویسد.یعنی دیگر لیلی و مجنونی وجود ندارد یا اینکه کسی دیگر اینگونه داستانها را نمیخواند؟

نمی دانم چه شده است فقط این را میدانم زمین دیگر زیبا نیست

دوستت دارم

دیگر حرفی برای گفتن و نوشتن ندارم،همه حرفهارا گفته ام...سیگاری روشن میکنم و به عکس تو خیره میشوم،کمی به گذشته سفر میکنم و به زمانی میرسم که حرفی از جدائی بر لبانت نبود...تمام واژه ها جز جدائی بود،نگاهت بوی جدائی نمیداد و روزگار زیبائی بود.اما غافل از این روز.

از این روز دلتنگی...از این شب خشک...از روز زرد و از این ثانیه های طاقت فرسا.

و چه زود سالهائی را بی تو گذراندم،و تو چه زود مرا فراموش کردی.گله ای ندارم از فراموشیت.اما ازخاطرات،افکار،احساسات گله دارم.

گله ای نیست...گر گله ای هست دگر حوصله ای نیست.تمام

دوستت دارم

میبینم... در همین حوالی میبینم روزی را که خواهی بود در کنارم و من تورا عاشقانه به آغوش خواهم کشید و دستان لطیف تو را لمس خواهم کرد.

میبینم آن روزی را که با لبهای زیبا اسم من را صدا خواهی کرد و گوشهای من صدای زیبای تورا خواهند شنید.

مبینیم آن روزی را که چشمان گیرای تو در چشمان من خیره میشود و در سکوتی پر از مفهوم همدیگر را نگاه خواهیم کرد.

میبینم در این فصل خزان من با تو بر روی برگهای زرد دست در دست هم قدم میزنیم  و گرمای دستانت من را گرم خواهند کرد.

چه رویای زیبائی بود حتی برای لحظه ای

آن هنگام که باد پایئزی آخرین تازیانه خود واپسین خاطره تو را بی رحمانه از من ربود ،ارامتر از افتادن برگ خواهم گریست و در آن زمان سخت و تنها  معجزه ای کوچک خواهد توانست به تو بفهماند که رنگ چشمان خیس من پشتیبان توست.

روزهائی است تمامی خاطرات شیرین با هم بودنمان در ذهن مخدوش من میگذرد.خاطراتت همچون بهاری سبز برایم دلنشین است...همچون بچه شیرخواره با نمک...همچون عشق مادر به فرزند بی همتا...و همچون مرگ یک عزیز تلخ.

تلخی خاطرات تو بخاطر بودن خاطراتش است...زیرا دیگر نمیتوان آنها را با تو تجربه کرد...وچه زود روزهای شیرین آدمی به خاطرات تبدیل میشوند.

ولی خاطراتت را همانند یک رگ در بدنم نگه داشته ام و روزها و شبها را با آنها میگذرانم.گاه غمگین میشوم...گاه شاد و گاه به فکر فرو میروم و گاه سکوتی میکنم که دل خدا نیز به درد می آید.

میدانم که دیگر لحظه ای در کنار من نخواهی بود و میدانم شاید لحظه ای هم در خاطراتت جائی ندارم،اما امیدوارم.امیدم به آن نیروی برتری است که نامش خداست.

شاید در کنارم نباشی اما به همین نیروی برتر قسم همیشه در کنارمی.

سلام دوستان.در این پست میخوام چند تا از نظرات دوستان رو بزارم اینجا.این 3 تا رو انتخاب کردم و من به دلم خیلی نشست.و از نفس و سحر و عطیا تشکر میکنم.

اید فراموشت کنم چندیست تمرین میکنم من می توانم ! می شود !آرام تلقین می کنم حالم ، نه ، اصلا خوب نیست ...تا بعد ، بهتر می شوم فکری برای این دل آرام غمگین می کنم من می پذیرم رفته ای و بر نمی گردی همین !خود را برای درک این ، صد بار تحسین میکنم کم کم ز یادت میروم...این روزگار و رسم اوست.(سحر)

به تنهایی کوله بار تنهاییم را به دوش می کشم ،حجم خالی تو چقدر سنگین است، از روی ناچاری به تو پل می زنم، در آشفته حالی چه رویای محالی است که تو، باری از دوشم برداری (نفس)

نگاه هايم♥حرف هايم♥و سكوتم♥نه هيچ يك اثري نداشتღهمه بي اثر بودღ
مي رودღبدون نگاهي ღ و من فكر مي كنم ღو به ياد مي آورمღ روزي را كه گفت " من هستم،تو هم باش "ღنگاهي مي كنم ღ من هستمღ کجاییی عزیزم؟ مي نشينمღ در كور سوي كوچه ي تنهاييღ روزها به صبرღ شب ها به انتظارღ گذر زمانღ گذر عمرღ گفتند چون مي گذرد غمي نيستღ گذشتღ اما با غمღ گفتند اين نيز بگذردღ گذشتღ اما سختღ حال چه كنمღ به چه شوقيღ به چه اميديღ گذرعمر را تماشا كنمღ در انتهاي كوچه ي تنهايي ღ

ღحرف آخر:ღ

!ღخواستم برای نبودنت دلتنگی کنم ღ
که خیالت آمد.....!!!! (عطیا)

و تو چه زود چمدان خود را بی صدا جمع کردی و به سفری رفتی که شاید دیگر بازنگردی.و من چه ساده و بی صدا در تنهایی خود ساکن ماندم.و چه دردناک عقربه های ساعت برایم به جلو هدایت میشوند و غم دوری تو بطور وحشیانه به طرفم حمله ور شدند و چه زیبا به آنها مینگرم.آری این احساسی کوتاه از ساعتهای طولانی من است.

خیلی دلم برات تنگ شده شیدا جان.در دورانی که پیشم بودی حتی برای لحظه ای هم فکر رفتنت به مغزم نمیرسید و فکر میکردم تا ابد مال منی ،ولی قصه تلخ زندگی تلخ تر شد و جور دیگه رقم خورد.ولی الان فکر که نه مطمئن هستم دیگه هیچوقت برنمیگردی و اگه امیدی به خودم میدم میدونم دارم سر خودم شیره میمالم.واکنش غمناکیه نه؟اگه اینکارو کرده باشی میدونی چقدر سخته سر خودتو شیره بمالی و با آگاهی اینکارو بکنی.ولی من ....

فقط در آخر این نوشته برات بهترینهارو آرزو میکنم و به قول یکی از دوستان که زیاد به این وب میاد بهترینها برات اتفاق بیفته. دوست دارم

روی قبرم بنويسيد کبوتر شد و رفت

    زير باران غزلی خواند ، دلش تر شد و رفت

روز ميلاد  ، همان روز که عاشق شده بود

     مرگ با لحظه ی ميلاد برابر شد و رفت

او کسی بود که از غرق شدن می ترسيد

      عاقبت روی تن ابر شناور شد و رفت

هر غروب از دل خورشيد گذر خواهد کرد

  پسری ساده که يک روز کبوتر شد و رفت

 از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست

 گر هم گله ای هست ، دگر حوصله ای نیست

سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم

 هر لحظه جز این دست مرا مشغله ای نیست 

دیریست که از خانه خرابان جهانم

بر سقف فرو ریخته ام چلچله ای نیست چلچله ای نیست

در حسرت دیدار تو آواره ترینم

 هر چند که تا منزل تو ، فاصله ای نیست

 فاصله ای نیست

بیا دوباره به چشمان هم نگاه کنیم
بیا دوباره در اینباره اشتباه کنیم

من و تو ایم که تنها گناهمان عشق است
عجب گناه قشنگی، بیا گناه کنیم

تمام دفترمان را غزل غزل با عشق
کنار نامه ی اعمالمان سیاه کنیم

من و تویی که چنان مثل شیشه شفّافیم
که روشن است اگر توی سینه آه کنیم

عزیز من! به زمین و زمانه مدیونیم
اگر که لحظه ای از عمر را تباه کنیم

بیار سفره لبخند و بوسه ات را تا
بساط یک غزل تازه روبه راه کنیم

برای رویش یک شعر عاشقانه ی محض
بیا دوباره به چشمان هم نگاه کنیم

27/فروردین/1385 روزی هست که رابطه من و شیدا تموم شد.امروز شد 5سال و 5روز.5سال گذشت و من چه روزها و شبهایی که نداشتم.هیچوقت اونهایی که باعث این اتفاق شدند رو نمیبخشم.شاید خیلیها بگن بخشش چی میشه پس؟جواب:بخشش به چه قیمتی؟من خیلی راحت به هزاران بلا مبتلا بشم و خیلی راحت ببخشم؟نه بخشش جا و اندازه خودش رو داره.تو هم جای من باش و 5سال عین من زندگی کن اگه بخشیدی من هم میبخشم.اگه خدا حق منو نگیره باید به بزرگیش شک کرد.ولی مطمئنم این اتفاق روزی میفته چون من به بزرگیش شکی ندارم.

بعضی وقتها پیش خودم میگم کاش من هم مثل خیلی از آدمها عشقی برام وجود نداشت و فقط یک دوست داشتن زودگذر بود (مثل خیلی از آدمهای امروزی).ولی بعضی وقتها هم افتخار میکنم به عاشقی.چون حتی خود خدا هم عاشق عشقه.

خلاصه خدا ما همچنان تو جاده ای که مارو انداختی راهمونو ادامه میدیم بقیش با خودت.

دلم برات تنگ شده شیدا ولی...

منتظر لحظه ای هستم که دستانت را بگیرم

در چشمانت خیره شوم

دوستت دارم را بر لبانم جاری کنم

منتظر لحظه ای هستم که در کنارت بنشینم

سر روی شونه هایت بگذارم

از عشق تو.....از داشتن تو...

اشک شوق ریزم 

منتظر لحظه یی مقدس که تو را در آغوش بگیرم

بوسه ای از سر عشق به تو تقدیم کنم

وبا تمام وجود قلبم و عشقم را به تو هدیه کنم 

آری , عاشقانه دوستت دارم شیدا

یه شعله شکسته یه شمع رو به بادم

خسته از این زمونه فریاد گریه دارم

شده فضای سینه سیه چو روزگارم

از همه دل بریدم دل به کسی ندادم

عاشق شدم به چشمات دادم دل و به رویات

رفتی و پا گذاشتی به سادگی رو حرفات

با یاد تو همیشه عمرم تموم نمی شه

تموم زندگیمو به چشمای تو دادم

عمری به پات نشستم دل به کسی ندادم

منتظرم که روزی تو باشی در کنارم

شب آغاز هجرت تو      شب در خود شكستنم بود

شب بی رحم رفتن تو        شب از خود نشستنم بود

شب بی تو شب بی من      شب دل مرده های تنهام بود

شب رفتن شب ماندن      شب دل كندن من از ما بود

واسه جشن دلتنگی ما    گل گریه سبد سبد بود

با طلوع عشق من تو      هم زمین هم ستاره بد بود

از هجرت تو شكنجه دیدم   كوچ تو اوج ریاضتم بود

چه مومنانه از خود گذشتم    كوچ من از ما نهایتم بود

به دادم برس به دادم برس    تو ای ناجی تبار من

به دادم برس به دادم برس    تو ای قلب سوگوار من

سهم من جز شكستن من   تو هجوم شب زمین نیست

با خرابان خاكی من            شوق پرواز آخری نیست

بی تو باید دوباره برگشت     به شب بی پناهی

سنگر وحشت من از من          مرحم زخم پیر من بود

واسه پیدا شدن تو آینه      جاده سبز گم شدن كو

بی تو باید دوباره گم شد       تو غبار تباهی

اول از همه فرا رسیدن سال جدید رو بهتون تبریک میگم و امیدوارم سالی خوب و خوش و سبز در انتظار باشه و زندگی تازه ای رو با خانواده تجربه کنید.

آخرین پست سال 1389 در این وب...یک سال دیگه هم نوشتیم و شما لطف کردید و تحمل کردید و نظرای خوشگلی برام گذاشتید.از همتون ممنونم...ولی چه زود میگذره...

بازهم سال خوبی برای تک تک ایرانیها مخصوصا دوستای گلم آرزو میکنم و از صمیم قلب از خدا زندگی روشنی رو میخوام و امیدوارم به همه آرزوهاتون برسید.

ای عاشقــان! ای عاشقــان!
زنجيــــــر پای خود منــــــــم!
تن خسته‏ام همچـون شـــرر
شوق فنـــــــــــای خود منـم!
راه گريـــــــــــــز از اين قفــس

بر من نمــــی بنـــــــدد كســـــــــــــــــــی
بر پـــــــــــــــــــای تــــــــــــاول ديده‏ام
بند وفـــــــــــــــــــای خود منـــــم!

شبنـــــم گرفته تــــــــــــــــــاج زر
از آفتاب زندگی بي طالعی ها را ببين!
عمــــــــــــری به جــــــــای خود منــــــــــــم!

اول از همه یک معذرت خواهی خیلی خیلی بزرگ از همه شما بخاطر اینکه اومدید سر زدید و نظر گذاشتید ولی من نتونستم جواب شما دوستای گلم رو توی این 10 روز گذشته بدم.امیدوارم منو ببخشید...دوستون دارم

اما بریم سر اصل مطلب....توی این 10روزی که نبودم اتفاقات جالبی افتاد...هم تلخ...هم شیرین

هفته پیش شیدا دوباره زنگ زد.یکشنیه شب تاریخ 8/12 بود که دیدم زنگ زد.کلی با هم حرف زدیم و گفتیم...فکر کنم تا خود صبح حرف زدیم.ولی خوب گفت و گوی معمولی و عین 2تا دوست و صحبت خاصی پیش نیومد.

پنجشنبه همون هفته که میشد تاریخ 12/12 روز نامزدی خواهرم بود.مادرم شیدا رو دعوت کرد برای جشن پنجشنبه.من هم خوب 100% خوشحال از اینکه شیدا رو بعد از نزدیک به 5سال میخوام ببینم...چند روزی رو توی افکار خودم درگیر ساختن توهمات و از این افکاری که هیچوقت به واقعیت نزدیک نیستند بودم.

خلاصه روز پنجشنبه از موقعی که جشن شروع شد من چشم به در بودم و تا آخر جشن که صندلی ویژه هیچ وقت پرنشد.

بازهم نشد که بشه....بازهم نشد من شیدا رو ببینم....بازهم نشد.....

عیب نداره من همچنان مصمم به راه خودم دارم ادامه میدم و خدا با خود خودتم عیبی نداره هرچه خواهی کن من کم بیار نیستم و از این به بعد دیگه بپرخ تا بچرخیم.(دوست دارم خدا)

مثل خارم رو زمین توی صحرا     تو مثل بارون تندی داری سبزم میکنی

اگه تنهام رو زمین توی شبها      تو مثل ماه بزرگی که نگاهم میکنی

توی شنزارای خالی اگه بارون نگیره  نمی مونه خار تنها توی خشکی میمیره

چی بگم من تکو تنها وقتی تاریکی میاد   توی تاریکی میترسم اگه مهتاب بمیره

شیدا عاشقانه میمیرم برات

نمیشه دل به هر کس داد... نمیشه از نفس افتاد

 پرنده با پر بسته نمیشه از قفس آزاد

نمیشه شب به شب خوابید فقط کابوس وحشت دید

 نمیشه در سکوت خود صدای گریه رو نشید

 نمیشه غرق در غم بود ولی از گریه رو گردوند

 نمیشه تا ته آواز فقط از ترس فردا خوند

گلوی ساز دلتنگی پر از فریاد خاموشه

دوباره سر بده هق هق بذار دست صدا روشه

نمیشه دل به هرکس داد... نمیشه دل به هرکس بست

نمیشه رفت و راهی شد رسید اما به یک بن بست

 چه رسم ناهماهنگی, همیشه رسم تقدیره

نمیشه بود و عاشق بود واسه عاشق شدن دیره

تولد پنج سالگی این وب

سلام همراهان همیشگی و دوستای نازنینم.امروز روز پنج سالگی این وب هستش و من نمیدونم باید خوشحال باشم یا ناراحت.بگذریم

پنج سال گذشت....چه زود و چه دردناک.انگار همین دیروز بود که تو دلم گفتم یک وب به عشق شیدا بزنم و احساسمو بنویسم.اون موقع شیدا پیشم بود و جدا نشده بودیم(چه روزهای قشنگی داشتیم).تو این 5سال سختیهای زیادی کشیدم چه توی عشق و چه توی مسائل زندگی...اما این سختیها صبر و امید رو بهم یاد دادند و امروز اگه به مشکلی بر بخورم اونقدری بهم نمیریزم که قبلا بهم میریختم.

هنوز باور ندارم رفتنتو....آره واقعا هنوز باور ندارم...نزدیک به پنج سال هست شیدارو ندیدم...یعنی 27 فروردین 1390 میشه پنج سال.و توی این 5سال تنها جایی که داشتم بتونم ابراز احساسات کنم و حرف دلم رو بنویسم همین وب بوده.کاش...کاش فقط و فقط یکبار این وب رو میدید و میدونست کسی هست که سالهای سال است که فراموشش نکرده و هر روز به یاد اون از خواب بیدار میشه و با یاد اون میخوابه,اما حیف که این اتفاق نیفتاده...ولی همچنان امیدوارم و امیدوار خواهم بود.

از شما دوستای گلم بابت دلخوشیها,نظرات زیبا,و پیشنهادهای خوشگلی که توی این پنج سال بهم دادید خیلی خیلی سپاسگذارم و امیدوارم هر جا که هستید آسمان اونجا همیشه آبی و زمینی سبز داشته باشه.

نمیدونم چرا ولی امروز به سرم زد که دیگه ننویسم و این وب رو تو پنج سالگی رها کنم.هنوز دارم روش فکر میکنم و شاید دیگه نوشته جدیدی در این وب نداشته باشم و این وبلاگ رو همینجا به اتمام برسونم.

و در اخر مثل پنج سال گذشته: شیدا عاشقانه میپرستمت