من رویا پردازی نمیکنم آدم هایم از من دورند من وابسته تر از آنم که کسی را رها کنم این بود که من مرز رویا و واقعیت را رها کردم نمیدانم کجایم باور کن تو را میدانم کجایی همین جا جلوی من همیشه ولی خودم را نمیدانم گم که میشوم به سراغت می آیم و میفهمم سال هاست که دیگر نیستی بر میگردم به دنیای خیالی امن و گرم بودنم
دستانم تشنه ي دستان توست شانه هايت تکيه گاه خستگي هايم به ياد تو مي مانم بي آنکه دغدغه هاي فردا داشته باشم زيرا مي دانم فردا بيش از امروز دوستت خواهم داشت
